غزل
ڈاکٹر یونس احقر
ایس انہونیوں ساہ دریا دا سکیا ہویا اے
کنڈھے چلدے نیں پر پانی رکیا ہویا اے
جگ مزار تے اوہناں نوں وی بلنا پئے رہیا اے
تیل چراغاں جہڑیاں وچوں مکیا ہویا اے
اوہناں دے تے دھرتی اُتے اپنے پیر وی نہیں
جہناں نے اسمان سراں تے چکیا ہویا اے
منزل کرے سواگت کسراں مقصد پورے ہون
الٹی ہر تدبیر’ نشانہ اکیا ہویا اے
نظریں جو کجھ وی آئوندا اے کوڑ پسار اے
سچ سریراں دی چھب اوہلے لکیا ہویا اے
شیواں دے ملاں دا اوتھے رونا کیہ رویئے
ویلے جتھے بندیاں دا مُل ٹکیا ہویائے
سورج چن ستارے احقر جھولی پا کے وی
امبر خورے کیوں دھرتی ول جھکیا ہویا اے
