غزل
امرجیت سنگھ سندھو
ٹاور بن دا ویکھ کے چڑیاں خوش ہوئیاں
چلو ساڈے بیٹھن دے کم آئے گا
چڑیاں نوں کیہ چِت چیتا سی کہ ٹاور
کرناں ونڈے گا، چڑیاں کھا جائے گا
سپنی اپنے بچیاں نوں وی نہیں چھڈدی
خوش قسمت ہووے گا جو بچ جائے گا
مالک جس بکرے تے بہت دیالو ہے
پال پوس کے اوسے نوں جھٹکائے گا
ساگر کنڈھے وسنا تیرا شوق سہی
پر ساگر مستے گا تاں گھر ڈھائے گا
ٹُٹے گھر نوں ویکھ کے بجڑا سوچ رہے
ہُن مورکھ نوں مورکھ ہی سمجھائے گا
یارب! سندھو نوں غزلاں توں دور نہ کر
غزلاں توں ٹُٹے گا تاں مر جائے گا
