غزل
غلام حسین ساجد
آ ویکھ سخن دیا وارثا تیرے جنڈیالے دی خیر
اج پُتر بولی ماں دے پئے ماں نال رکھن وَیر
اج ہیر تیری پئی سہکدی’ اج کیدو چڑھیا رنگ
اج تخت ہزارے ڈھے گئے’ اج اُجڑیا تیرا جھنگ
اج ویہلے ہو گئے سُنجڑے’ اج سُکی ویکھ چنھاں
اج پھرن آزردا رانجھڑے’ اج کھیڑے کردے چائ
اج ٹُٹی ونجھلی پریت دی’ اج مُکے سُکھ دے گیت
بن جوگی دَر دَر ٹولیا’ اسانوں کوئی نہ ملیا میت
اساں اکھر موتی رولدے اساں دَر دَر لاندے واج
کوئی لبھے ہیر سیالڑی جہڑی رنگے اپنا داج
اساڈے ہتھ پیالا زہر دا’ اساں ویلے دے سقراط
اساں کھنڈ بناندے کھار نوں ‘ اساڈی جگ توں وکھری بات
