غزل
ظفر اقبال
ککر قہر پوے ہر پاسے، رہندا سارا پوہ
اکھاں دے انگیارے لے کے، پھیر نہ آیا اوہ
نظراں دے بدلاں دے پچھے، لکیا لہو دا چن
سانولیاں راتاں نوں رہی سوہے چانن دی ٹوہ
میرے باجھوں کون الانگھے، میرا پندھ پہاڑ
اندرے اندر کھلرے ہوئے، لکھاں لمیں کوہ
کسراں میں اسمانیں اڈدا جد کہ سر دے اتے
تنبو وانگوں تنیا ہویا، سی مٹی دا موہ
ظفرا بہت پرانے ہو گئے دل دلبر دے قصے
اج ہواواں تے راہواں دی، نویں کہانی چھوہ
