غزل
حکیم شفیق جاوید
جہڑے دن دی لگی اے اکھ میری جاوے سڑ جے لگی فیر اکھ ہووے
بن جائے عذاب اوہ مال سارا ہوندیاں کول لکایا جے ککھ ہووے
راکھی واسطے بنھ دے رکھ لوکی رکھ عزتاں دی رکھ دولتاں دی
رکھ بار بیلے سنجے یار باہجوں پوے دھوں جے دتی کسے دکھ ہووے
وطن’ خویش قبیلڑا جان جانی دیواں وار پسینے دی بوند اُتوں
زر مال تے پلے نہیں اک پیسہ واراں تیرے توں کول جے لکھ ہووے
دولت’ دین’ امان تے حسن لوکو’ بنا عشق نہیں وسیا جگ سارا
عشق اول و آخر ہے ذات رب دی محرم اوہ ماری جنہاں جھکھ ہووے
ایتھے تنگیاں سہن جو وڑن ایدھر’ اٹاں کھان جاوید لوکائی کولوں
عشق کر دیوے لوکو جیندیاں چوں سچے یار نال لڑی جے اکھ ہووے
