ایہہ کہڑی آزادی
ارشاد سندھو
چوداں، پندراں لکھ منا
جِنیاں مرضی جھنڈیاں لا
ہسو کھیڈو بھاویں گا
پر ایہ وی تے فِر سارے سوچو
اجڑے جو چن تارے سوچو
اوہناں دے وی بارے سوچو
جہناں نے قربانی دِتی
گل دا ہار تے گانی دتی
سانوں ایہ پردھانی
جہڑے ٹوٹے ٹوٹے ہوئے
اپنے اپنیاں ہتھوں موئے
جہناں اتے انبر روئے
جہناں دے کوئی حال نہ رہے
لگدے لانے نال نہ رہے
ماواں رہیاں بال نہ رہے
مامے چاچے تائے رل گئے
سردے تاج تے سائے رل گئے
بھکھے تے تریہائے رل گئے
ایدھر اودھر راہے رل گئے
کِنیاں ماواں جائے رل گئے
بھیناں لبھدے وِیرے رل گئے
کنے لعل تے ہیرے رل گئے
مہندی کجل چیرے رل گئے
کِنج کِنج بے تقصیرے رل گئے
کہڑی کہڑی اکھ نہیں روئی
ہوکے وکھو وکھ نہیں روئی
مندری،ٹِکا،رکھ نہیں روئی
لکھ توں ہو کے ککھ نہیں روئی
کنہاں کنہاں دھکے کھادے
دُکیاں نے کیہ یکے کھادے
سکیاں نے ای سکے کھادے
کچیاں نے سن پکے کھادے
کنہاں دے گھربار وی اجڑے
سجن بیلی یار وی اجڑے
جوڑے، نتھاں ہار وی اجڑے
آر وی اجڑے پار وی اجڑے
ہائے ربا قہر سی کہڑا
ساڈے اندر زہر سی کہڑا
اینا کھوٹا پہر سی کہڑا
دشمن پِنڈ تے شہر سی کہڑا
جہدے لئی تھاں تھاں ہوئی بربادی
اویں ساڈی دھون تے بیٹھے
حالے تیک فسادی
اوویں تھاں تھاں رلدے پھردے
ایتھے کئی فریادی
موتاں ونڈدی کیوں نہ لتھی
مگروں رت جلادی
ایہ کہڑی آزادی
