کتاباں توں ودھیک

امر جیت سنگھ سندھو

اُس دے ہوندیاں جے نہ منیا کہنا کرماں والی دا
ماں مگروں کس نوں پچھو گے، بچہ کداں پالی دا
جد سنگھاں سرداراں دے گھر جنم لیا اک فقر نے
بڑا مبارک سی کوتا لئی، کتیں سن چتالی دا
ہُن وی پیندے میرے دل تے ہلے سن سنتالی دے
ہُن وی وگدے دل میرے وچ سوآ چک چھیالی دا
مندر چوں وی پیر نوں لگا گند گھرے نہیں لے آؤندے
رُوڑی توں وی لبھیا ہویا سونا سدا سنبھالی دا
پانی دھانی پچھیدے، پھر پچھیدے، ‘جی کنج آئے
باہروں آیا بندہ پہلاں عزت نال بہالی دا
ڈھڈ پورتی ہووے گی تاں ڈھڈوں نکلو سدا اسیس
راہی تے درویش دراں توں بُھکھا نہیں اٹھالی دا
پانی وچ ہنگالن تے ہی ہو جاندا اے کپڑا صاف
دُھندلائیاں یاداں نوں لیکن ہنجواں وچ ہنگالی دا
اگے کنے وی ودھ جائیے، پچھا رکھی دا اے یاد
سونے دے وی بھانڈے لے، پر چیتا رکھ کنالی دا
کِداں اِک اناڑی منڈا، کر دتی سمیاں استاد
امرجیت سنگھ سندھو بن ‘امبا’ کتیاں والی دا
چاہ پی کے کھیتاں نوں جاندے، روٹی ویلے گھر ہوندے
کھیتاں وچ کیہ جٹی جاوے، بھتا لے کے ہالی دا؟
بھاویں مڑھیاں چوں مڑدے ہی، مڑ آؤندی ہے مڑ میں میں
پر میں مک جاندی ہے کیراں، مردہ جدوں اُٹھالی دا
اوہ کہندے نیں، بھل بھلا دیو ہلے سن چراسی دے
جد کہ سانوں تاں بُھلدا نہیں، ہلا سن سنتالی دا
پالن ہار تاں بن بن بہنیں، لیکن نیت صاف نہیں
ورنہ کس توں بھلیا ہے کہ مرغا کاہتوں پالی دا
کھیت، فیکٹری، دفتر، ہٹی، مرداں لئی کئی کھیتر ہن
لکھ دلیلاں دیئے، لیکن گھر ہوندے گھر والی دا
گھر چھڈ کے، چوراہا چھڈ کے، قبراں تے توں بالیں دیپ
تینوں تاں ایہہ وی نہیں سوجھی، دِیوا کتھے بالی دا