غزل
رؤف شیخ
یاراں دے نال حادثہ، ہویا کمال دا
دوجا وی چور نکلیا، پجلے دے نال دا
اکھاں دے نال ذہن وی ڈنگوگی روشنی
جے جاندا تے میں کدی دیوے نہ بالدا
بھجدے نے لوک شہر دے، ایداں اڑو تڑی
بھجدا اے جس طرحاں کوئی، ڈریا بھچال دا
اوہنے وی وقت دیکھ کے لہجہ وٹا لیا
جس نوں رہا ساں ساری حیاتی میں پالدا
لوکاں نے ایویں ذات نوں موضوع بنا لیا
رولا سی اوہدی کار دا، بنگلے دا مال دا
رشتے دی تیز نوک تے پل وی نہیں ٹھہریا
جس نوں جواب مل گیا اوہدے سوال دا
اوسے نوں رؤف لا لیا سینے دے نال میں
ملیا اے جہڑا شخص وی ہٹویں خیال دا
