غزل
بیرا جی
ناڑاں دے وچ کوسا لہو وی سکیا سکیا لگے
مہنگائی توں ساہ سینے وچ رکیا رکیا لگے
اسماناں ول جان لئی خورے پرتول رہیا واں
دھرتی دے سینے توں پیر وی چکیا چکیا لگے
اپنی مرضی نال جیونا بوہتا اوکھا ہویا
لوڑاں غرضاں اگے بندہ جھکیا جھکیا لگے
اکھیاں نوں اپنی صورت کجھ نویں نویں جہی جاپے
سدھے رستے کولوں بندہ اکیا اکیا لگے
دفتر تے بازار چ کیہ ہن اپنے گھر وی بندہ
اپنے گھر دے جیاں کولوں لکیا لکیا لگے
شرماں دے گھنڈ لتھے کھلے کرداراں دے چالے
عزت غیرت والا بوہا ڈھکیا ڈھکیا لگے
جس وی سجن نوں بیراجی نیڑیوں ہو کے تکیا
اپنیاں سوچاں دے وچ اندروں مکیا مکیا لگے
