غزل
طفیل عامر
میں رعیت’ مختاری اوہدی
مطلب’ مرضی ساری اوہدی
گل نصیباں دی کوئی ہندی
لے گئی سانوں یاری اوہدی
سر نہ ساتھوں چکن ہندا
جے نہ کھلے باری اوہدی
میں ورگے’ سب ننگ بہ ننگے
آئوندی کم ستاری اوہدی
میں تے لٹ لٹا کے بیٹھا
ویکھاں بے اعتباری اوہدی
اپنا کم اے جان وارنا
باقی ذمہ واری اوہدی
روح تڑفاندے بول کسے دے
دل نوں وی بیماری اوہدی
جان ماریاں وی نہ بھلے
صورت اینی پیاری اوہدی
راہ ڈکے مجبوری عامر
ویکھ کے نین خماری اوہدی
