غزل
ڈاکٹر پروفیسر عصمت اللہ ذاہد
اندرجے ہے سچ وے سجناں
باہر نکل کے نچ وے سجناں
سانبھ کے رکھنا پیندا ایہنوں
پیار تے ہوندا کچ وے سجناں
شاید نکلے سیت ہڈاں دی
بھانبڑ بن کے مچ وے سجناں
درد ہجر دی صورت ہو کے
روحاں دے وچ رچ وے سجناں
جھوٹ تے ہوندا ادھ پچدا
سچ تے پورا سچ وے سجناں
جتھوں تہمت لگدی ہووے
اوتھوں ہر پل بچ وے سجناں
بندہ نیک حرام دا لقمہ
کدے نہ سکدا بچ وے سجناں
جیہڑا ترے اندر وسدا
اس دشمن توں بچ وے سجناں
جے کر بندہ بننا زاہد
مار لے اپنا مچ وے سجناں
