غزل
پیر فقیر ویر سپاہی
جوگ لیا جوگی ہوئے
جوگ واہتے پندھ کیتے
جوگیاں دا روپ دھاریا
موت نے کیہ مارنا سی
آساں کدوں مرنا سی
سانوں موئے عشقِ ماریا
رت کیہہ سنیہے دیندی
ناہیں ویکھ سن سکے
چاک بن وگ چاریا
ہاڑی سونی لبھ جاسی
مالکاں جے ترس کیتا
مل جاسی کیتا کاریا
کیہڑا کوئی محل پانے
دن چار کڈھنے آں
کرنی کیہ حال پاہریا
کر کے جو کھاونی اے
کسے دی کیہ کان بھلا
ایہو سوچیا وچاریا
سوہنیاں دے گھنڈ تیک
پہنچیا نہیں کسے دا وی
ہتھ کئیاں نے اُلاریا
تھاں نہ مکان تیرا
پتہ نہ ٹکانہ کوئی
نور دیا لشکاریا
پھل کدوں کھڑنے نیں
باغ کدوں مہکنے نیں
آساں رتاں نوں وساریا
کلیاں نوں توڑ کے تے
پتیاں کیہ مدھنیاں
سولاں سنگ جین ساریا
ہجرت آگ سانوں
ساڑ کے سواہ کیتا
یار ناہیں منٹھاریا
نیت لئی سی نیت پکی
گھار باہر وار دیساں
عشقِ پچھے جگ ہاریا
کوئی کم کار نہیں سی
سوہنیاں دی دید پچھے
جو وی سی کول واریا
سر سٹ سوچنا واں
چادراں توں ودھ کاہنوں
پیر اپنا پساریا
تسبیحاں جپدا سیئں
کل تک جیس دیاں
یار اوسے دھتکاریا
اوسے داغدار کیتا
سر نوں لفا دتا
جیس دا وی ناں ابھاریا
پیراں چ مدھولیا اے
مٹیاں چ رولیا اے
سجناں وو بلہاریا
عشقے دی ٹکڑی تے
تول پورے تول کے تے
کھرا کھوٹا چا نتاریا
ساڑ پھوک چھڈیا ای
کلی دیاں کانیاں نوں
حسن دیا انگیاریا
لگدا کیہ کنڈھے اتے
پہنچ جاندا پار کویں
دور ہو گیئوں کناریا
سیک اے جدائیاں والا
روم روم تپدا اے
ویر عشقے بخاریا
اکھاں نال ویکھنا اے
مست مجذوباں تینوں
باہر نکل اندر واریا
