حیران گھڑی
شاہد عباس شاہد
رات دے گھپ انھیرے وچ
جاگدے ہوئے لیٹنا
تیری تصویر میری سوچ وچ سڑ گئی
اکھاں بند ہوئیں جدوں تیرا خواب سردیاں دیاں
سردی وچ گرمی دے وانگوں لتھا
جیویں جیویں جادو بھریا ویلا
نیڑے آوندا اے
خیالات
ساڈی پہلی ملاقات وچ مڑ آندے نیں
جدوں کائناتاں اس ڈرانے دن نال ٹکرا گئیاں
اس سب دی ڈرائونی ریت نوں چیتے کرنا
میں ہسدا ہاں
فر اک نمی نمی گل سنائی دیندی اے
مینوں اک نظم کہن دی ترغیب دے رہیا اے
مینوں دتی گئی سخاوت دے وڈیرے تحفے دا
احترام کرنا
اسمان دے پاسے بنی اک مفتی دی پیشکش
اک ملین چمکدے تارے ساڈی خوشی دی گواہی دین
اک مہرباں کائنات دے لئی شکر گزار
جیویں سورج دی روشنی افق تے پنگردی اے
خیالات محبت دی ڈرانی فطرت وچ بدل جاندے نیں
یکدم مینوں نچن دی اخیر دی سدھر محسوس ہوندی اے
وا دے پاسے میری کنڈ دے نال
سرینیڈ بدل
ہسدے ہوئے فرشتے لکاندے نیں
ایہناں دی من بھاونی واج نوں نیڑے توں سننا
تیرے ناں دے اخیرلے نوٹ نال منسوب کرنا
فر میں دعا منگداں
بھئی فرشتے تیرے ناں دے گیت گاون
مٹھی مٹھی مدھر موسیقی تہانوں
پہاڑ تے لے جاندی پئی اے
جتھے میں تیرے آن دی اڈیک کیتی ہوئی اے
میرا دھڑکدا دل تیری اکھ دے اشارے نال بولدا اے
تیری محبت میری بوائے اے
میرا ناں تیرا ہووے
میں اوہ شاعر ہاں جہڑا تیرے وچ رہندا ہاں
تے تسیں ،میری محبت
میرے وچ لگا تار الہام زندہ اے
