باپ دی عظمت

سلیم نجمی

تیرے باجھوں لگے سانوں سُنجا سُنجا گھر باپو
کندھاں کوٹھے ویہڑے توں وی آئوندا ہن ڈر باپو
تیریاں یاداں جد وی آون سینے بھانبھڑ بھر باپو
تک تک راہواں شام سویرے اکھاں جاون بھر باپو
کیہ دساں میں تیرے ہندیاں کنڈا وی نہ چبھیا باپو
کسراں لا میں کلا کارا دُکھ تے پیڑاں جر باپو
کیہ آکھاں میں انھے جگ دے بھیڑے رسم رواجاں نوں
ہولی ہولی جہناں مینوں دتا پاگل کر باپو
ہر پل مینوں تیریاں لوڑاں ہر دم تیریاں تھوڑاں نیں
تیرے باجھوں کوٹھی کار نہ چاہی دا مینوں زر باپو
میرے ہندیاں کاہدیاں فکراں جد توں کہندا ہوندا سیں
جاندا ساں میں ڈونگھے گھمن گھیراں وچ وی تر باپو
تیری دتی تھاپڑ نال میں ہر میدانے جت دا ساں
تیرے جگر دا ٹوٹا نجمی گیا اے سبھ توں ہر باپو