غزل
پیر فقیر ویر سپاہی
فقر فقیری مینوں فقراں نے دان کیتی
رل سنگتاں ہنڈانیاں
بھاریاں نیں بہوں پنڈاں عشق حقیقی دیاں
چا کے نہیں چائیاں جانیاں
میچ جہے کرکٹاں دے دھرنے جلوس کدی
آفتاں نیں نت آنیاں
معرفت فقر دیاں ایف ایم ریڈیو تے
گلاں کسے نہیں سنانیاں
ولیاں فقیراں دیاں قطباں قلندراں دے
قصے سچیاں کہانیاں
مرشداں نوں کاملاں نوں کرن لئی سلام آئیاں
پاک روحاں بن ڈھانیاں
باتاں نیں فقیر دیاں کٹھے ہو کے دنیا دے
سن دے نیں راجے رانیاں
رب ناویں فقر دیاں ان آدھی رات ویلے
محفلاں نہیں کسے لانیاں
منشی جی خیر ہووے کردے او یاد سانوں
گلاں کر من بھانیاں
رکھ لیسی ککھ مولا، کلیاں فقیر دیاں
آپے فقراں بچانیاں
گل کرن جوگیاں نہیں لوبھی مخلوقاں جہیاں
اک دوجے دیاں کانیاں
عشق تے پیار وچ ، روگ لگے جندڑی نوں
مرضاں کسے نہیں پچھانیاں
جدوں تک ساہ رہنے فقر فقیری ہوسی
انجے عمراں نبھانیاں
ریڈیو تے ٹی وی دیاں، نہیں محتاج کوئی
پاندے جو فقیر بانیاں
ہان دا نہیں ہانی لبھا، ہان نوں پیارا ہوندا
بھاویں لکھ ہان ہانیاں
پھانڈا گڑا پوہ ہووے، عاشقاں نے عشقِ دیاں
ریتاں رسماں نبھانیاں
ساہنی کدوں کڈھدے نیں، راہوں چ کھلوندے ناہیں
جنھاں منزلاں مکانیاں
دکھڑے کوئی نویں ناہیں سمے نے جو دان کیتے
ویرا پیڑاں نے پرانیاں
