غزل
گورچرن کوچر
چلو دِیوے جگا کے نھیریاں نوں روشنی دئیے
مزاراں وِچ سُتے مُردیاں نوں زِندگی دئیے
اسیں جے دے نہیں سکدے کِسے نوں ہور کُجھ وی تاں
پوِتر اکھیاں چوں پیار دی اِک تکنی دئیے
بھروسا کیہ ہے بدل دا وَرہے جاں نہ وَرہے ایتھے
چلو آپاں ہی شبنم بن کے پُھلاں نوں نمی دئیے
نویں کُجھ پُورنے پائیے چلو مہماں نوازی دے
پُرے دی واء دے ٹھنڈے بُلیاں نوں پالکی دئیے
ترسدے نیں جو رس تے رنگ نوں ‘کوچر’ اجے تیکر
اوہناں ہوٹھاں نوں گیتاں نال ہی اِک راگنی دئیے
