غزل
پیر فقیر ویر سپاہی
سدھراں نوں مار بیٹھے
آساں نوں وسار بیٹھے
رکھی اکو تاہنگ یار دی
کنڈ کر چھڈی اساں
جگ دیاں جھیڑیاں نوں
خبر ناہیں آر پار دی
جنگل چفیر ساڈے
مردیاں چ جیونا اے
جیندے ملی موت گھار دی
ٹھلنا ضرور اساں
ٹھہر جا مہانیا وو
ندی اجے ٹھاٹھاں مار دی
یاداں گھڑمس پایا
اپنا وی چیتا ناہیں
کوک سناں کویں ڈار دی
روحاں دا نشان کیتا
دربار دان کیتا
روح آوے روح وار دی
سپ شینہ ہے کیلنے آں
جن بھوت قید کیتے
روح رہوے روپ دھار دی
اکھیاں چوں کون ویہندا
کون رہندا اکھیاں چ
جت دا اے کون ہار دی
حرف کوئی الیکنا واں
فوٹو اوہدی بن جاندی
صورت انج نقش یار دی
عشقِ دیاں مستیاں چ
اٹھے پہر مست رہندے
ڈبیاں نوں دید تار دی
رویں رویں وگی جاوے
لگی جاوے لگی جاوے
چڑھی ندی ڈوب مار دی
تارواں نوں آکھنا واں
تارو بوہتا ڈب دے
اکو چھل جگ ٹھاردی
کالی شالی کھاوندے نیں
رگڑے پئے لاندے نیں
فکر مُکی کم کار دی
مچ بال سدھراں دا
آساں چلھے ساڑ سبھے
دھونی دھخی دھوئیں داردی
کون پیا کیہ کہندا
کہن دیوو جو کہندا
چھیڑو تسیں گل پیار دی
عشقِ حقیقی دیاں
گلاں توڑ پجیاں نیں
مہر سچی سرکارِ دی
اپنی ہی کھوج وچ
چڑھی رہندی روح میری
جثے دا نہیں بھار سھار دی
لگا اے تماشا جیہا
کر دی حیران رہوے
فنکاری فنکار دی
ماڑی جیہی جھلک دے کے
کون اوہلے ہو گیا اے
پوء پھٹی چڑھے وار دی
راتاں بھاویں کالیاں نیں
تاریاں دا چاننا اے
تاہنگ چن دلدار دی
فقراں دے وانگ جینا
فلم دا کوئی سین تے نہیں
جند کوڑے روپ دھار دی
چپ چاپ نھیرے وچوں
چاننے دی واج آوے
روح نوں پئی روح پکار دی
چپ چاپ چپ رہ کے
ہر اک واج سنی
خلق حمد پئی پکار دی
دن ہووے رات ہووے
ذات نال ذات ہووے
گل چھڑے نر نار دی
سوہنیاں دی سوچ سوہنی
سوہنے سوہنا سوچدے نیں
سوہنی مہینوال چار دی
ویر دے مزار اُتے
ادھی راتی آوندی اے
سنگت پرانی غار دی
