غزل رنگ
عبدا لحمید نظامی
دلا میریاں اکدن سدن گے پر ویکھیں کدھرے ڈولیں نہ
رکھ آساں پکیاں دل اندر کوئی راز دلے دا کھولیں نہ
ایتھے وانگ شیطاناں بندے وچ علماں دے رولے بہہ گئے نیں
توں اپنا سمجھ کے اوہناں نوں ویکھیں کوئی دُکھڑا پھولیں نہ
توں من کے اپنے مُرشد نوں فر سمجھیں من لیا سوہنے نوں
فر روندا رہویں توں لکھ بھانویں پر لفظ کوئی موہنوں بولیں نہ
جو پاک نبی دی آل دا اے جو بیٹا علی دے لال دا اے
مل جاوے ایسا کوئی ہیرا فر جگ تے ہور نوں ٹولیں نہ
آ سوہنیا سجناں آنیڑے سن ساڈیاں عرضاں کن دھرکے
اسیں قابل نہیں ازمائشاں دے دیہہ جام وصل دے رو لیں نہ
میرا یار نظامی اکو اے اُنج بھانویں سب نال یاری اے
دُکھ پھولدا رہو تو نال سجن کسے ہور اگے دُکھ پھو لیں نہ
