غزل

خالد حسین تھتھال

جہان وچ وسدی لوکائی دا وی آپو اپنا اک شمسی نظام ہوندا اے
چن سورج تے زِویں تاریاں وانگ وکھو وکھرا اک مقام ہوندا اے
رہبر نِکے کو ئی ِوڈے رِچھ جیہا قطبی تارے دے وانگ کوئی چمکدا اے
آپو اپنی ھیچل کھندھک اندر سُرخرو کوئی کوئی ناکام ہوندا اے
جودھاں جنگاں تے ظُلم دھروئیاں نال بجلی چمکدی اے بدل گجدے نیں
کو ئی ہتھ خالی کسے ہتھ کاسہ کسے، ہتھ کوئی چھلکدا جام ہوندا اے
بھنبل بھو ُسیاں وچ کوئی پھسے رہندے، پھسے رہن گرہن دے وچ کوئی
پھُل تھوہر کنڈیارا گلاب کوئی، کوئی لعل تے کوئی گُلفام ہوندا اے
کوئی لُکدا چھُپدا لُوہاں لیندا اندر وڑ کے روندا چیخدا اے
پِٹو کُٹنا بڑیاں خلقتاں دا، خالد روز انجے صبح شام ہوندا اے