غزل
طفیل خلش
مطلب دے لئی اک دوجے نوں پیار جتاندے رہیے
غرضاں ماری ایس دنیا دا ساتھ نبھاندے رہیے
آپو اپنیاں کوہجاں اُتے جھوٹھ دے پا کے پردے
دوجیاں دے وَل انگل کر کے عیب گناندے رہیے
بھاویں بختاں وچ نیں ازلوں کچے کوٹھے کندھاں
فیر وی ذہناں دے وچ اُچے میحل بناندے رہیے
اپنے آل دوالے کر کے ڈاڈھے گھپ ہنیرے
چانن دے لئی انبراں ولے ہتھ ودھاندے رہیے
خشبوواں توں خالی ہوون بھاویں باغ بغیچے
اپنے گھر دیاں میزاں اُتے پھل سجاندے رہیے
ڈگدے رہندے نیں ہر شامیں بھاویں آس چبارے
آئوندی بھلک لئی فیر دل وچ شہر وساندے رہیے
اپنا جثہ چونڈ کے آپے خلش مٹائیے بھکھاں
دل دے لہو نال اپنے مونہہ دی پیاس بجھاندے رہیے
