غزل
امرجیت سنگھ سندھو
ایہہ جاندے ہوئے کہ پھر جانا نہیں جوڑیا
پھر کس طرحاں دلبر دا دل دلبر نے توڑیا
پھر میں کدی وی پنچھی نہ پا سکیا پنجرے
میری آتما نے اس طرحاں مینوں جھنجوڑیا
دل توڑ دیندے نے کویں نازک حسین لوک
میرے توں تاں اک پھل وی جاوے نہ توڑیا
دو ڈنگ دی روٹی لئی کجھ دینوں پیشتر
مزدور دا سارا لہو جاندے نچوڑیا
بیوی میری نے دسیا، ‘گھر نہیں اچار وی
جد گھر گوانڈھی دے گیا مرغا مروڑیا
چاول تاں کیہ؟ بچیا گھروڑی دا وی نہ نشان
بچیاں پتیلا اس طرحاں ہٹ ہٹ گھروڑیا
‘سندھو’ نے اپنا دل بہت قابو چ رکھ
لیکن سچائی کہن توں جاوے نہ ہوڑیا
