غزل
سرفرازاحمد فیاض
غیراں آکھے لگ کے کاہنوں پیار دی کھیڈ گوائی آ
بھاری پنڈ وچھوڑے والی میرے سر چکائی آ
ہن تے مینوں ساک شریکے طعنے دے دے لنگھدے نیں
کتھے ای اج اوہ جس دی خاطر اپنی جند رلائی آ
توں ویلا ایں تیرے سر کیہ دوش دیاں
آپو زخم توں دتے مینوں آپوں مرہم لائی آ
میں تیرا توں میرا ہو جا کہن دیاں سب گلاں نیں
اوکھا ویلا آن پوے تے یار نہ بن دا کائی آ
سجناں کولوں دکھ چھپانا فیاض کدے وی سجدا نہیں
تیرے چہرے توں تے لگدا ایہ توں کوئی گل چھپائی آ
