غزل
آتش کیانی
سکھاں کولوں دکھ پیارے جہناں ساتھ نبھایا اے
شالا تتی واء نہ لگے جس جس مکھ پرتایا اے
جاون والے کد مڑدے نیں فیر وی آساں توڑیں نہ
کاں کاں تیری سن کے کاواں آساں ڈیرا لایا اے
کتنا وٹنا رہ گیا پاسے پونی تک نہ چھوہی میں
رحمت نال میں درشن پاساں ویلا شام دا آیا اے
بندے ڈھور چ فرق نہ ہوندا من وچ پیار نہ ہوندا جے
میں صدقے جاواں سوہنے توں جس ایہ بوٹا لایا اے
جوگی پال توں تھاپڑ لے کے ایہو کعبہ متھے میں
ادبی پنڈتاں اگے اپنا مول نہ سیس نوایا اے
دنیا داراں دے وچ رہ کے اپنا روپ نکھار ایویں
پھل گلاب دے کنڈھیاں اندر جیون جیوں ہنڈایا اے
اوہ غرضاں دا قیدی ہویا من من کے وی نہیں مندا
کوڑے لارے لا لا آتش خبرے اس ازمایا اے
