غزل
بیگم شاد چغتائی
بے قدراں وس پے گئی جندڑی ہن کی مان جوانی دا
وہناں دے وچ پانی ڈگا مُک گیا شور روانی دا
اوس ویلے تک ات چکدا اے جد تائیں او جانے نہ
دنیا ایہہ فنا دی بستی تے آدمی بلبلا پانی دا
دل لا کے تے بھل جا بندیا تیری وی کوئی ہستی اے
نیوں لا کے تے مرضی مکی بن گیوں تیر کمانی دا
دل دی دولت ہتھیں ونڈ کے ہن کیوں آساں لاویں توں
اچیاں دے نال کل خدائی ایتھے کون نمانی دا
