غزل
ساحل اعوان
توں ایویں شام سویرے روئیں
سانوں ویکھ کے بوہا ڈھوئیں
اتھرو سجناں تھم دے نئیں
کیویں غم توں یار لکوئیں
جگ تے ساتھوں بھالا چنگا
ایویں ڈھانواں مار کے روئیں
ایہ مہمان نیں چار دیہاڑے
ایویں جگ توں خوشیاں کھوئیں
لیکھاں لکھیا مل جاندا اے
فیر کیوں گھر نوں دوزخ ڈھوئیں
سبھ ساحل آنڈھ گوانڈھیں رہندے
ساڈے غم اور خوشیاں دوئیں
