اعظم ملک تے ’’سائیں سنیہڑے گھلے‘‘
لِکھت:مصطفے انور
کجھ رُکھ بہت سنگھنے ہُندے نیں پر اوہناں دی گوڑھی چھاں جَنابوں ہی بے برکتی ہُندی اے تے کجھ رُکھ اجیہے وی ہوندے نیں جنہاں دی چھاں بھاویں تیتر کھنبی کیوں نہ ہوئے اوہناں ہیٹھاں گھسائے اک جھٹ دی چَسں حیاتی دے چھیکڑی ساہ تک نئیں بُھلدی۔ واء دے جھل تے لکھاں نیں پُرے دا جھل وکھرا ای اے۔ کسے نوں ویکھیاں اکھاں ٹھردیاں نیں پر کسے کسے دا تاں ناں ای سُن کے چیتر توں پہلاں تے بعد وچ کِھڑن والے پُھل طرح کِھڑ جاندی اے۔ جیہدا ٹیہکا تے مہک بہت نویکلی ہنُدی اے۔ اوہناں دوہاں روحاں دی مٹی اک ہُندی اے جنہاں دیاں دو گھڑیاں بیٹھن اُٹھن چوں صدیاں دی جان پچھان جھاتیاں مار دی ہووے۔انج ای اعظم ملک ہوراں نال میرا بھرپّا اے۔اوہناں دی کتاب ’’سائیں سنیہڑے گھلے ‘‘ دی ہر غزل، نظم، بولی، ٹپے تے ماہیے وچ سماج دا درد، سمے دی گھاٹ، دھرتی ماں دے ہالی دی پیڑ تے سوچاں وچ اک صوفی دی فکر دھمالاں پاندی نظر آندی اے۔
ہر شے اُتے قُدرت تیری
لکھ پیا کوئی رب اکھوائے
توں نہ ہوندا تے ایہہ دھرتی
اَسماناں تے ٹنگی ہوندی
سَدھر
رب کرے جوں دُکھیاں لئی میں
تھاں تھاں ہاسے ونڈاں
اَنکھ پروئی کھیسی نال میں
کجاں ننگیاں کنڈاں
کھوہ کھوہ روٹی کاواں کولوں
بالاں دے وچ ونڈاں
دھرتی دا مان
تیرے مُڑھکے دی خشبو
سجرے ویلے دی کَنسو
توں ایں ساڈا ہار سنگھار
رب وی تینوں آکھے یار
تیرے متھے دے ایہہ وٹ
سونے چاندی توں نئیں گھٹ
تیرے ہتھاں دیاں چنڈیاں
جنہاں نال آباد نیں منڈیاں
تیرے چھالیاں دے پانی
ساڈی ساوی رکھی ٹاہنی
میری دعا اے پئی ماں بولی پنجابی نوں جگ تے ہرا بھرا رکھن لئی اعظم ملک جی سوچاں دی جھول بنھ کے صفحیاں دے کیاریاں وچ انج ای حرفاں دے چھٹے دیندے رہن۔
