شکارن

پر پِنڈ وچ میں اکلا ای پڑھیا لکھیا نہیں ساں۔ زیادا نہیں تاں چار مُنڈے ہور وی سن جہڑے میرے ہم جماعت سن۔ موجاں اوہناں کولوں خط نہیں لکھواندی سی۔ لکھوا ای نہیں سکدی سی۔ اوہ مُنڈے اوہدی برادری دے سن۔ اوہدا شریکا سن۔ اوہ اوہناں دی کانی نہیں ہوناچاہندی سی۔ میں غیربرادری چوں کمیاں دا مُنڈا ساں۔ میرا کوئی ڈر خطرا نہیں سی اوہنوں۔ فیر ساڈے تے لوکی شک وی نہیںسن کردے۔
اوہ مشہور قِصا تاں تُسیں سنیا ای ہونا ایں۔اِک بُڈھڑی اپنیاں ہان دیاں بُڈھڑیاں نُوں دسدی پئی اے ”میں جدوں نِکی ہوندی ساں تاں وڈیری عمر دے بابیاں نال یاری لاندی ساں تے ہُن جدوں آپ وڈیری عُمر دی ہو گئی آں تاں چھُٹیری عمر دے… انج اج تائیں نہ کسے نوں میرے اُتے شک ہویا تے نہ میں پھڑی گئی۔”
میری تے موجاں دی یاری تاں نہیں سی پر جہڑا کم اسیں کردے پئے ساں اوہ وی کوئی ایڈا چنگا نہیں سی۔ اسیں دوویں ای نہیں چاہندے ساں کہ ایس گل دا لوکاں نوں پتا لگے۔
تے عظیم پیغمبرۖ نے و ی فرمایا اے کہ جہڑی گل تُہاڈے دِل نوں کھٹکے تے تُسیں ڈرو کہ اوس گل دا لوکاں نوں پتا نہ لگے اوہ گُناہ اے۔
میں بھاویں خط ای لکھدا پیا ساں کردا گُناہ ای پیا ساں۔
میں اوہدے سجناں دے خط اوہنوں پڑھ کے سُناندا تے فر جویں جویں اوہ دسدی’ جواب لکھدا۔ ہُن اینے چِراں بعد مینوں کوئی اک خط وی یاد نہیںاے۔ ہاں البتا بہت سارے خطاں وچوں اک خط دے اک دو فقرے حالے تیکر نہیں بھُلے۔
اوہدے اِک سجن لکھیا سی۔ ”اوس دن تُوں بڑی زیادتی کیتی۔ دسیا ای نہیں کہ تینوں تریک آئی ہوئی اے۔ ایہ تُوں ٹھیک نہیں کیتا۔ اِنج بند ے بیمار ہو جاندے نیں۔”
”اُونہ’ ایویں بکواس کردااے۔ اوس ویلے تاں کھلوندا کھلاندا ای نہیں سی ‘ ہُن کویں پاڈا پیا بنددا اے۔” موجاں کاوڑیج کے بولی۔
مینوں اوس ویلے ”تریک” دا کوئی پتا نہیں سی۔ ”ایہ تریک کیہ ہوندی اے۔”میں پُچھیا۔
”ایہ وی ہوندی اے۔ تُوں چھڈ ایس گل نُوں۔” اوہ نِما جہیا ہسی۔
”جے تینوں پتا اے تاں دس دے۔” میں ریہاڑ کیتا۔
مینوں اپنے علم وچ وادھے دا اودوں وی بڑا شوق سی تے ہُن وی بہت شوق اے۔ علم وچ وادھا کرن دا شوق ساریاں نوں ای ہوندا اے تے کہیا جاند ا اے کہ بندا ہرروز سِکھدا اے تے کوئی نویں چیز’ کوئی نویں گل سِکھن لئی سوال کرنا ات ضروری اے۔
”ایہ کوئی ایڈی وڈی گل نہیں جہدا تینوں پتا لگنا ضروری اے۔” اوہ دُوجے پاسے مُونہ کردیاں بولی۔ ”تے جدوں ضروری ہویا تینوں آپے پتا لگ جاوے گا۔ ایہ ایہو جہی گل اے جہڑی دسی نہیں جا سکدی۔”
اودوں مینوں پتا نہیں سی کہ جدوں تہاڈے نال گل کردا بندا دُوجے پاسے مونہ کر کے گل کردا اے تاں ایہدا مطلب ہوندا اے اوہ تہانوں صحیح گل دسنا نہیں چاہندا۔ اوہ تہاڈے کولوں کُجھ لکاون دی کوشش کردا پیااے۔ میں بیوقوف دُبارااوہدا ترلا کیتا تاں اوہ کھرہوی ہو گئی۔”
میں اوہنوں ناراض نہیں ساں کرناچاہندا۔ میں غریبڑے گھر دا بال ساں۔ جہنوں گھروں جیب خرچ وجھوں کدے کدائیں اک چوانی ملدی سی تے جدوں دے میں اوہدے خط لکھنے شروع کیتے سن میریاں جیباں مونگ پھلی’ ریوڑیاں’ گچک’ مرُونڈا’ پھُلڑیاںتے مکھانیاں نال بھریاں رہندیاں سن۔ کِنو’ کیلے تے سیب وی کھان نوں لبھ جاندے سن۔ کدے کدائیں نقد پیسے وی مل جاندے سن۔ سیاہی دیاں پُڑیاں’ گاچی’ تختی یاں کوئی کاپی پین دی لوڑ ہوندی سی تاں اوہ وی موجاں ای لے کے دیندی سی۔
اینے پیسے موجاں کول کِتھوں آندے سن؟ ایس گل دا مینوں اودوں پتا نہیں سی تے نہ کدے میں پتا کرن دی کوشش کیتی۔ مینوں انب کھان نال غرض سی۔ (جاری اے)