اے شہرِ اولیاء تیری خیر ہو

ظاہری تے باطنی کدورتاں’ بیماریاں تے رکاوٹاں وچ گھرے جیون دا اسمان کئی مہینے دھندآلود رہیا۔ فیر اوہدا کرم ہویا’ روحانی لہراں نے وجود تے اجہی نورانی پھوک ماری کہ سارے نفسانی شر’ انھیرے تے وہم دے دھندلکے غایب ہو گئے۔ من دا شیشہ صاف ہویا’ دل تے روح نوں کائنات دے نظام نال جڑت دا وسیلہ ملیا تے خبر ہوئی کئی خواہشاں خوشیاں وچ ڈھل چکیاں سن۔ دل دے صندق وچ کئی دعوت نامے تے سندیس رکھے سن جو ایس گل دی ضمانت سن کہ روحانی میناراں ولوں اذن باریابی عطا ہون دے مرحلے دا در کھول دتا گیا اے۔ سفر دی اجازت تے اذن سفر دے ذرائع ملے تے طبیعت دی کاہلی تے چھوٹی موٹی کمزوری رکاوٹ کیویں بن دی۔ آغاز شہر اولیاء تے پاکستان دے قدیم ترین شہر ملتان توں ہویا۔ مصروفیات تے گومگو دے سارے خدشات نوں ہوا وچ اڑاندے ہوئے ایس فضا وچ داخل ہوئی تے عجیب لہراں نے جکڑ لیا۔ صدیاں دے فاصلے مٹدے محسوس ہوئے۔ ظاہری وجود عمراں دے پابند جد کہ روحاں تے ہم عمرنیں۔ ایس لئی جدوں وی کسے روحانی مقام تے باطن دی اکھ نوں نظارا تے دل نوں گل بات دا موقع ملدا اے۔ روح کِھل جاندی اے۔ وجود دے مزار تے چاہت دی رسی نال بنھے مراداں دے تعویذ چمکن لگ پیندے نیں۔
بہائوالدین ذکریا تے شاہ رکن عالم دے مزاراں تے اک چلدے پھردے عہدے نوں ملن دا شرف حاصل ہویا۔ تخیل دے مینار تے بیٹھا کبوتر اک پرواز وچ صدیاں دا سفر کر آیا تے پراں وچ کئی رقعے تے نشانیاں وی سنبھال لیایا۔ کل تے اج دے سنگم تے اپنے آپ نوں محسوس کرنا اک عجیب کیفیت دا کارن بن دا اے جو خوشی تے غم توں وکھرا اے۔ جے اکھاں دے دیویاں وچ باطن دا نور بلدا ہووے تے نیاز دے مکھانیاں’ مراد دے کشکولاں’ عقیدت دے پھُلاں تے کبوتراں دی پھڑپھڑاہٹ توں علاوہ ہر اٹ تھلے کوئی راز دھریا نظر آ جاندا اے۔ ایہناں در فیوض تے ہر سطح دے دردمنداں دی رسائی تے تشفی دا کوئی رنگ موجود اے۔ کوئی دل دے سکون دا طلب گار’ کوئی کائنات نال ہم کلامی دا خواہش مند اے۔ کوئی ظاہر توں باطن ول سفر دا آغاز چاہندا اے کوئی دنیاوی اعزازات دی طلب نال بنھیا اے۔ کوئی پچھتاویاں دے بھار توں نجات دا خواہش مند اے’ کسے نوں مال و دولت چاہیدا اے تے کسے نوں گھراں دے اندر ودھدیاں سازشاں تے بے چینیاں توں خلاصی’ طلب نفس نال جڑی ہووے یاں روح نال ایہدی تشفی دے بناں وجود ڈانواں ڈول رہندا اے۔
ایہہ مقامات ایس لئی وی آباد رہندے نیں کہ ایہناں توں کھلی ہوا وچ ساہ لین دی اجازت وی جڑی ہوئی اے خاص کر اوہناں گھرانیاں لئی جتھے کسے قسم دی تفریح لئی گھر چوں باہر نکلنا ممنوع ہوندا اے یاں اوہنوں ضروری نہیں سمجھیا جاندا۔ ڈھلدی سہ پہر نوں لوکاں دی چوکھی گنتی ویکھ کے اندازا ہویا کہ ایس لئی وی ایہ ہر طبقے دے لوکاں لئی کشش دا کارن نیں کہ ایہ کسے فرقے دی حدبندی دے قائل نیں نہ نسان دی تقسیم دے۔ ایتھے اجہے لوکاں نال ملاقات ہوئی جہناں نال عام زندگی وچ گھٹ ای سامنا ہوندا اے۔ قدرت نے بہت سارے لوکاں دا روزگار ایہناں نال جوڑ رکھیا اے۔ ہر درگاہ تے کبوتراں دے غول دل نوں بڑے چنگے لگے۔ درگاہواں نال ایہناں دا خاص سمبندھ اے۔ ایہناں دی ایس جڑت نوں بنائے رکھن لئی کجھ لوک دانے دی چنگیری ہتھ پھڑے آوازاں لاندے نیں۔ دمادم مست ماحول وچ کبوتر کھا پی کے اچی اڑان بھردے نیں تے درگاہ دے میناراں تے جا کے اسمان دیاں وسعتاں توں لطف اٹھاندے نیں۔ دیوا جلان’ دھاگے بنھن سنے ساریاں رسماں دل دے خوش رکھن والیاں خواہشاں تے خیالات نیں۔ ہر بندے نے اپنی استطاعت دے مطابق چندہ دتا۔ بڑا ای چنگا ہووے جے محکمہ اوقاف ایس نذرانے نال غریب تے بے سہارا لوکاں لئی دو ویلے دا لنگر تے سرائے دا پربندھ کرے۔
ملتان تے آل دوالے دی حالت وچ خاص فرق نظر نہیں آیا۔ میرے لئی لوکاں دی بہتری دے خواب ویکھن والا ہر سیاسی بندہ قابل احترام’ بھاویں اوہدا تعلق کسے وی سیاسی جماعت نال ہوے۔ بڑے متحرک’ حلیم تے درد دل رکھن والے ندیم قریشی تے نویں نسل دی تربیت نوں مقصد سمجھن والے ڈاکٹر اخترکارلووی سی این ایف سی یونیورسٹی ملتان نال ملاقات بڑی مبارک رہی۔ اللہ کرے اولیاء دی وارث ایس دھرتی تے اوہدے وسنیکاں نوں تعلیم’ علاج تے روزگار دے سارے موقعے اپنی مہربان فضاواں وچ ملن تے ایہ آسانی نال ممکن اے جے اوتھے اوہناں دی لوڑ نوں سامنے رکھدے ہوئے بہترین ہسپتالاں’ تعلیمی اداریاں تے کارخانیاں دا قیام عمل وچ لیاندا جاوے۔٭