اسیں اپنے ہتھیں زوال دے زائچے بنا رہے آں

میرا سیاست نال اوناں ای تعلق اے یاں ہو سکدا اے جناں کسے عام پاکستانی دا یعنی میں نہ پیشہ ور سیاستدان آں نہ کرسی اقتدار دا خواہش مند’ میری سیاست صرف اینی اے کہ ایس ملک دے لوکاں دی صدیاں پرانی مشکلات تے اوکڑاں وچ کمی کرن لئی کجھ کر سکاں تے ضرور کراں۔ اپنے آل دوالے دے حالات توں اوہو لوک بے خبر رہ سکدے نیں جہناں دے ضمیر مردہ ہو چکے ہون یاں جہناں نوں صرف اپنی ذات نال دلچسپی ہووے جے تسیں اپنا شمار اجہے لوکاں وچ نہیں کردے تے فیر تہانوں اپنے آل دوالے رہن والیاں دی محرومیاں دا احساس وی ہووے گا جے تسیں سوچن سمجھن دی صلاحیت توں عاری نہیں تے فیر تسیں ایہ غور وی کرو گے کہ آبادی دی اکثریت محرومیاں دا شکار کیوں اے؟ تے جے تسیں دل دردمند رکھدے او تے فیر موجودہ خرابیاں نوں دور کرن لئی اگے وی ودھو گے۔ عملاً نہ سہی تحریری طورتے ای سہی’ جلسے وچ نہیں تے گھر وچ’ محلے وچ’ اپنے حلقہ احباب وچ’ جتھے وی موقع ملے گا تسیں ایس ظلم تے ناانصافی دے خلاف آواز بلند کرو گے اوس نظام دے خلاف آواز بلند کرو گے جو کجھ بندیاں دی جھولیاں بھر رہیا اے تے آبادی دی غالب اکثریت نوں زندگی دی بنیادی ضرورتاں تے معمولی آسائشاں توں وی محروم رکھ رہیا اے۔ ایہو سیاست اے۔
میں ایہ معروضات ایس لئی پیش کیتیاں نیں کہ میرے کجھ قارئین تے اپنے دوستاں نے ایہدے تے اعتراض کیتا اے کہ میں سیاست وچ پے گیا واں۔ شاید اوہ چاہندے نیں کہ میں اپنے خول وچ دبیا رہواں تے آل دوالے توں اکھاں بند کر لواں تے ایہ تاثر دیواں کہ ”سب اچھا اے” کاش میں انج کر سکدا پر افسوس اے کہ سب اچھا پہلے سی نہ ہن اے تے نہ کسے معجزے یاں مافوق الفطرت کارنامے توں ”تنی منٹی” ٹھیک ہو سکدا اے۔ ایہدے لئی بے غرض تے اپنے مفادات دی قربانی دین والے بہت سارے بندیاں دی ضرورت اے ایہدے لئی لوکاں دے کول اپڑن تے اوہناں دے دکھ درد پتہ کرن دی ضرورت اے ایہدے لئی بدیس وچ بہہ کے ملک عزیز لئی سوچن دی ضرورت اے۔ ایہدے لئی گھر گھر جان’ ہر بوہا کھڑکان تے اوہناں نوں نویں صبح دی خوشخبری دین تے اوہنوں نیڑے لیان لئی کم کرن دی ترغیب دین دی ضرورت اے۔ کیہ اسیں انج کر رہے آں؟ کیہ اجہے کوئی آثار نظر آندے نیں کہ اج نہیں تے کل ایہ کم شروع ہووے گا۔ مینوں افسوس نال کہنا پیندا اے کہ مینوں انج ہوندا نظر نہیں آ رہیا اجہے کوئی آثار وی نہیں۔ ذرائع ابلاغ تے طاقتور اداریاں دا قبضہ اے جو اوہناں نوں اپنے مقصد لئی استعمال کر رہے نیں یاں کرنا چاہندے نیں۔ جو استعمال ہون توں انکاری نیں اوہ زیرعتاب نیں’ زیراحتساب نیں’ ایہو نہیں سگوں اوہ اپنے گھٹیا مقصد دے حصول لئی لوکاں نوں گمراہ کر رہے نیں۔ سیاستداناں’ دانشوراں’ ادیباں تے صحافیاں دا اک اجیہا گروہ پیدا ہو گیا اے جو ایس ملک دی غالب اکثریت دی قیمت تے اک محدود طبقے دے مفادات دا ڈھول کٹ رہیا اے۔ پلاٹ لے رہیا اے’ لفافے وصول کیتے جا رہے ینں۔ رائے عامہ نوں گمراہ کیتا جا رہیا اے اجہے وچ کسے باضمیر بندے یاں ادارے دا چپ رہنا ممکن نہیں۔ میں معروف معنی وچ سیاست نہیں کر رہیا پر ملک عزیز دا اک ذمہ دار شہری ہون دی حیثیت نال اپنا فرض نبھا رہیا واں۔ میری آواز کمزور سہی پر حق و صداقت دی قوت میرے نال اے ایس لئی میں اپنی استطاعت دے مطابق ایہ کم کردا رہواں گا۔ میری نظر دے سامنے اجہیاں بہت ساریاں مثالاں نیں جتھے سانوں کھل کے اپنا نقطہ نظر پیش کرنا چاہیدا سی پر حکومت وقت نے قنون تے ضابطیاں دیاں دھمکیاں نال حق و صداقت لکھن والیاں دے قلم کھوہ لئے۔ ماضی تے نظر ماریئے۔
سانحہ مشرقی پاکستان نوں ای لے لوو جہڑے لوکاں نے مشرقی پاکستان نوں بنگلہ دیش بن دے تے ایس مملکت خداداد نوں ٹُٹدے ویکھیا اے اوہناں نوں چنگی طرح یاد ہووے گا کہ جدوں مشرقی پاکستان دے لوک اپنے جائز حقوق دے مطالبے دی جدوجہد کر رہے سن تے ایسے بے ضمیر ٹولے نے اوہناں نوں شرپسند تے دہشت پسند ورگے الفاظ نال یاد کیتا۔ جے تسیں اوس زمانے دے اخبارات چک کے ویکھو تے ایسے قسم دے دلائل نال تے القابات نال جھوٹ دا پرچار کیتا گیا تے فیر ساریاں نے ویکھیا کہ جھوٹ دا انت کیہ ہویا۔ اسیں ملک تڑوا لیا پر اپنی جہالت’ عصبیت تے کم عقلی نوں منن دی تھاں ایہناں گلاں تے اصرار کردے رہے تے کر رہے آں۔ ذرا سوچو تسیں کس پاسے جا رہے او؟ تریخ کدی اجہے لوکاں نوں معاف نہیں کردی جو اوہدا رخ پچھانن دی صلاحیت توں محروم نیں تے جے اج وی تسیں عقل و خرد دا پلا نہ پھڑیا تے انج دے ای حالات پیدا کردے رہے تے لوکاں تک اپنی گل نہ اپڑا سکے تے نتیجے اوہو ہون گے جو ایس توں پہلاں پیش آ چکے نیں۔ ایس گل نوں سمجھن لئی کسے غیرمعمولی فہم و دانش دی لوڑ نہیں بس تھوڑی جنی نظر جھکا کے اپنے گلمے وچ جھاتی مارن دی ضرورت اے۔ ہن تسیں ای دسو ایس قسم دیاں حماقتاں نوں ویکھدے ہوئے سیاست توں وکھ رہ سکنا واں؟
آئو ہن ویکھنے آں کہ اسیں کیہ کیتا اے۔ اسیں امیداں’ وعدیاں تے دلاسیاں دے سہارے 2022ء دا ورھا گزار دتا۔ 365 دن انتظار دی سولی تے لمکا دتے۔ نویں ورھے دا سورج نکلے 11مہینے توں اُتے ہو گئے نیں میں چاہنا واں کہ نویں گل لکھاں پر وگدے دریاواں دا رنگ بدلیا اے نہ سورج دی تمازت وچ تیزی آئی اے۔ ٹھنڈیاں راتاں دی یخ بستگی وی اوہو اے تے امیداں’ وعدیاں تے دلاسیاں دی بارات وی نہیں ٹُری۔ میں پچھلے ورھے ایہناں دیہاڑیاں منگی گئی دعا دہرانا واں تسیں وی ہتھ اٹھائو’ کہ دکھاں دی ان کہی ان دیکھی مشکلاں توں نجات دا ایہ آخری ورھا ہووے۔ میری سالگرہ (چھ جون) دا آخری دن’ وعدیاں’ دلاسیاں دا وی آخری دن ثابت ہووے۔
مجھے کمی نہیں ہوتی کبھی محبت میں
یہ میرا رزاق ہے اور آسماں سے اترا ہے