ناصرہ زبیری دے اعزاز وچ شاندار مشاعرہ

توڑ ڈالے ہیں جو دریا نے کنارے سارے
کون دیکھے گا تہہ آب نظارے سارے
نظر انداز کیا میں نے بھی اس دنیا کو
اور دنیا نے بھی پھر قرض اتارے سارے
بس ایہو زندگی دی حقیقت اے۔ چنگا کمان وی سلاہن جوگ ہوندا اے۔ زندگی ایہناں معاملات روز و شب توں تجسیم پاندی اے تے تہاڈے آل دوالے ساہ لیندے واقعات تہاڈا سرمایہ ہوندے نیں۔ میں اک باوقار تقریب تے مشاعرے دا ذکر کرنا اے کہ ادب تے شاعری دا بیان تہاڈی صبح نوں گل رنگ تے خوش آہنگ بنا دیوے گا۔ زمستاں دی پہلی بارش وی ہو چکی’ نومبر ختم ہو گیا۔ اجے تے اوہ ٹھنڈ نہیں پر اک احساس ضرور اے کہ سردیاں دے ایس موسم نوں جی آیاں نوں کہندے ہوئے پلاک دی ڈائریکٹر جنرل ڈاکٹر صغراصدف نے اک مشاعرے دا پربندھ کیتا کہ اوہناں دی دوست تے نامور شاعرہ محترمہ ناصرہ زبیری کراچی توں تشریف لیائیاں سن۔ اوہناں نال اکثر کانفرنساں تے مشاعریاں وچ ملاقات رہندی اے۔ اک مزے دی گل ایہہ وے کہ اوہ اک عمر گزارن دے بعد وی لہورن نیں۔ اوہو بوباس تے مٹی دی مٹھاس اوہناں دے اندر جیوندی اے۔ ساڈے دلاں دی دھڑکن امجداسلام امجد ایس محفل دی صدارت فرما رہے سن۔ ناصرہ زبیری دے شوہر شہاب زبیری وی اوتھے موجود سن تے اوہ براڈ کاسٹنگ وچ اک وڈا ناں اے۔ ناصرہ لہور چھڈ کے اسلام آباد رہیاں تے اوہناںنے اک شعر کہیا:
ہم نئے شہر چلے عمر کے اک دور کے بعد
شہر وہ خوب لگا پر میرے لاہور کے بعد
چنگا لگا کہ اک عرصے دے بعد اک چنگی تقریب برپا ہوئی کہ جہدے وچ فیملیاں وی آئیاں ہوئیاں سن۔ ایس قسم دے پروگرام کراچی وچ ہوندے نیں پر ایہ تے ڈاکٹر صغراصدف دا کمال اے کہ اجہی رونق لائی۔ ایہ اوہناں دا وصف اے کہ اردو تے پنجابی ادب دی ترویج لئی جو اوہناں توں بن پیندا اے اوہ خلوص دے نال کردیاں جاندیاں نیں۔ ایہ بالکل سچ اے کہ اوہناں نے پلاک نوں اپنے محدود وسیلیاں دے باوجود اجیہا کامیاب ادارہ بنایا کہ مثال نہیں’ ایہناں دیہاڑیاں اوہناں دی ملاقات محترم پرویزالٰہی نال ہوئی تے اپنے مطالبے اوہناں دے سامنے رکھے۔ تہانوں پتہ ہونا چاہیدا اے کہ ایہ شاندار ادارہ پرویزالٰہی صاحب دا ای برین چائلڈ اے۔ ایہدے افتتاح وچ کدی اسیں وی شریک سی۔ میں تہانوں دسدا جاواں کہ ایس مشاعرے وچ مہمان خصوصی خالدشریف سن۔ اوہناں دے نال مہمان اعزاز وچ نذیرقیصر سن۔ سانوں وی سٹیج تے تھاں دے دتی گئی۔ ایس لئی ویکھدے ای ویکھدے اسیں وی سینئر ہو ای گئے۔ بڑے پیارے پیارے دوست شاعر شریک ہوئے۔ قمررضا شہزاد خانیوال توں تشریف لیائے سن۔ بڑے چنگے شاعر نیں۔ ڈاکٹر جواز جعفری تے ناصربشیر جہڑے ہن تک نوجواناں وچ شمار ہوندے نیں۔ منصورآفاق کجھ دیر نال آئے۔ اک گل دلچسپ سی کہ ناصرہ زبیری دے اعزاز وچ محفل سجی سی تے قدرتی طور تے پروگرام تے عورتاں دا غلبہ رہیا۔ اک تے صوفیہ بیدار دی میزبانی تے ایہ سچ اے کہ چنگا میزبان پروگرام دی کامیابی وچ ادھا حصہ دار ہوندا اے۔ صوفیہ تے شاعرہ’ کالم نگار تے افسر وی اے۔ سب توں ودھ کے تخلیقی جملہ کہن والی کہ ادبی خانوادہ توں اے۔ فیر رخشندہ نوید ورگی طرحدار شاعرہ’ تسنیم حسن’ فرحت زاہد تے کجھ ہور۔ کجھ چنگے مہمان گلدستہ بدست۔ پلاک دی پوری ٹیم تے میڈیا اک بہترین اہتمام و انصرام’ ڈاکٹر جواز جعفری نوں ذرا جلدی سی ایس لئی کلام سنا کے نکل گئے۔ اک شعر اوہناں دا ذہن وچ رہوے۔
جھوٹ بولوں تو چپک جائے زباں تالو سے
جھوٹ لکھوں تو میرا ہاتھ ہنر کو ترسے
میں چاہواں گا کہ اپنے معزز شاعراں دا نمونہ کلام لکھاں پر پہلے میں امجد اسلام امجد دی سجری غزل توں دو تن شعر نذر کراں گا:
کیسی دیئے ہی جاتی ہے منزل ہمیں فریب
یہ راستہ خراب اگر ہے تو کس طرح
کیوں دے رہا ہے کوئی کسی دوسرے کا قرض
اس کا کوئی جواب اگر ہے تو کس طرح
وہ ڈھیل دے تو کوئی بھی اس سے سبق نہ لے
امجد یہی حساب اگر ہے تو کس طرح
تے ایہدے نال ای میں ناصرہ زبیری دے اک دو شعر لکھ دیواں کہ کدھرے اوہ کالم دی تنگ دامانی دا شکار نہ ہو جان۔ ناصرہ زبیری توں بھرپور کلام سنیا گیا تے اوہناں نے بڑی داد سمیٹی:
وعدہ بھی اس نے سوچ کے کرنے نہیں دیا
پھر اس کے بعد اس نے مکرنے نہیں دیا
…٭…
تجھ کو پا کر بھی میں اکیلی تھی
یہ اذیت بھی دل نے جھیلی تھی
وہ کہ مشکل پسند تھا اور میں
ایک آسان سی پہیلی تھی
ہن کجھ شاعراں دے شعر حاضر خدمت نیں:
بچھڑ کر تجھ سے جینا آ گیا ہے
ہمیں بھی زہر پینا آ گیا ہے
(خالد شریف)
کوئی چہرہ کوئی مہتاب دکھائی دیتا
نیند آتی تو کوئی خواب دکھائی دیتا
(منصور آفاق)
اگر یہ دھوپ ترا جسم چھونے آئے گی
میں بادلوں کو تری چھت پہ کھینچ لائوں گا
(ناصر بشیر)
ہمارے دل کا تعلق نہیں زمانے سے
سو اپنی خواہش دنیا اٹھا یہاں سے نکل
(قمر رضا شہزاد)
کہانیاں نہ ختم ہوں گی اختتامیوں کے ساتھ
قبول کر مجھے میری تمام خامیوں کے ساتھ
(رخشندہ نوید)
کوئی جواز ہو ہم دم اب اس رفاقت کا
تلاش کر مجھے میرے جمال سے آگے
(فرحت زاہد)
صوفیہ کو بہت مصیبت ہے
دل اسے بد دعائیں دیتا
(صوفیہ بیدار)
آنکھوں میںکوئی اور تھا دل میں تھا کوئی اور
دونوں سے دل کا حال چھپانا پڑا مجھے
(ڈاکٹر صغری صدف)