تیری کمی باقی رہوے گی

رابعہ رحمان

کیہ رشتیاں دے نال بنھے جذبیاں تے دل دی کیفیت دا اسیں کاغذ اتے ویسے ای منعکس کر سکنے واں جو کہ اسیں محسوس کرنے واں تے ایہہ ناممکن اے ۔ لفظاں دا چنائو تے احترام دی حد نوں کنا وی تزئین و آرائش نال بیان کیتا جاوے’ درد دی شدت نہیں دَسی جا سکدی۔ پچھلے دس ورھیاں توں میں بہت ای پیارے رشتے گوائے نیں۔ 2010وچ میرے والد میجر محمد خالد ایس دنیا توں رخصت ہوئے۔ اسیں اوہناں توں حب الوطنی تے رشتیاں نوں جوڑے رکھن دا سلیقہ سکھیا اوہ اپنی وردی اتے اک سلوٹ وی برداشت نہیں کردے سن۔ اوہناں نوں قابل تے محنتی انسان نال دلی محبت سی۔ اوہ اپنیاں بھیناں نوں دھیاں دا درجہ دیندے تے اوہناں دے گھراں وچ جاندے تے مختلف اجناس نال اوہناں دی گڈی بھری ہوندی۔ عید شب برات اتے تے مٹھائی تے پیسے لے جانا کدی نہ بھلدے۔ اپنے آخری دناں وچ جدوں اوہ چل کے جا نہیں سکدے سن تے پتر نوں خصوصی
ہدایت ہوندی کہ تسیں سارے پھپھیاں دے گھر مٹھائی لے کے جانی اے۔ ایہہ طور طریقے ادب و آداب اسیں اوہناں کولوں سکھے۔ 2013دا سال ساڈے لئی غم دا سال سی۔ 3جنوری نوں میرے پیارے سسر محمد اقبال دارفانی توں کوچ کر گئے۔ اوہناں دی محبت وچ اج وی روندے ہوئے ہچکی بنھ جاندی اے۔ زندگی دی دوڑ وچ انکل نے کدی ایہہ محسوس ای نہیں کیتا کہ اوہ تھک گئے نیں۔ اوہناں دے پیراں وچ چھالے پے چکے نیں۔اوہناں دیاں ساہواں وچ گرداٹی پئی اے۔ اوہ ہمت تے صبر دا پیمانہ سن۔ اپنے بالاں دے بہترین مستقبل لئی اوہناں نے اپنی زندگی دے 14ورھے سعودی عرب وچ لنگھائے۔ اوہ کیہڑا بندا اے جہدی اپنی کوئی خواہش ای نہ ہووے’ جہڑا صرف عبادت تے خدمت خلق دے علاوہ اپنے سارے رشتے نبھان لئی سردی گرمی دی وی پرواہ نہ کرے۔ تے میں بڑے فخر نال ایہہ اعزاز اپنے سسر انکل اقبال نوں دینی آں۔ 3نوری دی سرد تے دھند آلود سویر دی کربناک گھڑیاں ساڈے دِلاں اتے قیامت بن کے ٹُٹیاں۔ اوہناں 10ورھیاں وچ کوئی ایسا لمحہ نہیں کہ جدوں اوہناں دی یاد نہ آئی ہووے۔ اوہ عجزو انکساری’ صبرو تحمل تے محبت دا اوہ خزانہ اپنے اندر سمیٹے ہوئے سن کہ اوہدی مثال اج دے دنیادار لوکاں وچ کدھرے نظر نہیں آندی۔
2013وچ ای اک ہور المناک سانحہ ساڈی زندگی نوں طوفان دی نذر کر گیا۔ اجے تے والد دی جدائی وچ اکھاں خشک نہیں ہوئیاں سن تے اجے سسر دی جدائی
دے دیوے دل وچ جل رہے سن کہ ماں جی دی جدائی دا عندیہ آگیا۔ صابرہ تے شاکرہ میری ماں’ میدہ تے سندور نال بنا کے خدائے پاک نے اوہناں نوں دنیا وچ صرف ایثاروقربانی تے عود محبت چھڑکن لئی بھیجیا۔ میری ماںجی نوں کتاباں نال عشق سی۔ اپنے ویلے وچ اوہناں نے دس جماعتاں پڑھیاں مگر جدوں میں ایم اے اردو دا امتحان دتا تے اقبال غالب تے دوجے شاعراں دے سارے شعر تے اوہناں دے اسلوب اتے اوہناں نے مینوں سکالر وانگوں لیکچر دتے۔ اوہناں دے گرداوہناں دی کابینہ یعنی کم کرن والیاں انج بیٹھیاں ہوندیاں جیویں اوہناں دی اپنی اولاداں نیں۔ کئی نسلاں نوں ماں جی نے قرآن دی تعلیم
دے نال ہنر سکھایا تے اوہناں دے ویاہ وی کیتے۔ جیویں میرے ماں جی دا چہرہ چن نما سی۔ ایسے طرح ماں دی ہتھیلی وی روشن چن وانگوں صدقے خیرات دی روشنیاں ونڈدی’ اوہناں دے ہون نال زمانے اپنے لگدے سن جیویں سنیا اے کہ والد زندہ ہووے تے کنڈے نہیں چبھیا کردے اوسے طرحاں ایہہ وی سچ اے کہ ماں ہووے تے دردوغم دل وچ نہیں ٹھہریا کردے جیویں اولاد دے نال لنگھیا ہویا ہر پل ماں دی اکھاں وچ زندہ رہندا اے اوسے طرحاں ماں دے نال لنگھیا ہویا ہر پل اولاد دیاں اکھاں وچ روشن رہندا اے تے بہت وڈی حقیقت اے کہ ماں دیاں اکھاں وچ انتظار موت دی آخری ساہ تک جھلکدا اے۔ ماں جی دے آخری ویلے وچ اسیں سارے اوتھے موجود درودوتاج دی تلاوت فرما رہے ساں اوہناں دی جدائی دی گھڑی کول سی۔ ڈاکٹر نے وینٹیلیٹر توں اوہناں نوں اتار دتا سی۔ میرے پیراں تھلوں زمین نکل رہی سی۔ اکھاں دے گرد بس
انھیرا سی۔ میں اپنی بے بسی دی کیفیت بیان نہیں کر سکدی۔
2021اکتوبر وچ میرا بھرا اسد جہدے نال لڑدے جھگڑدے’ پیار کردے’ کھوندے پھردے’ کھاندے پیندے’ رلاندے ہسدے بچپن تے جوانی لنگھائی۔ سانوں داغ رفاقت دے گیا۔ اوہ کنا صبر والا سی میں بیان نہیں کر سکدی۔ جوانی دے جوش وچ اوہ دلیر تے جوانمردی دی اک مثال سی۔ اوہدی آواز دی دھمک نال وڈے وڈے سورما ڈر جایا کردے سن۔ بڑی سوہنی آواز دے نال
جدوں وہ گیت گاندا تے اسیں سندے ای چلے جاندے۔ بانسری دی لے وچ اوہ سانوں جھمن تے مجبور کر دیندا۔ دنیا دا ہر ہنر اوہنے سکھ لیتا مگر شومئی قسمت اوہ کسے وی ہنر وچ اپنا نام پیدا نہیں کر سکیا کیوں جے اعصابی کمزوری نے اوہنوں جوانی وچ اپنی گرفت وچ لے لیتا سی۔ اینا باہمت سی کہ اپنے باہر دے سارے کم اوہ خود کردا تے اوہدے منہ توں الحمداللہ ای دی گردان سنن نوں ملدی۔ میں پچھدی کجھ چاہیدا اے تے ایہو کہندا بس تسیں آ جائو’ لہور وچ باقی بھین بھراواں وچوں میں ای رہندی واں ایس لئی میری ملاقات اسد نال گاہے بگاہے رہندی۔ میرے بھرا اتے ذرا جیا ڈینگی دا حملہ ہویا تے اوہنوں ہسپتال لے گئے ۔ جاندے ہوئے اوہنے آکھیا تسیں مینوں ہسپتال لے جا رہی او میں ہن واپس نہیں آواں گا تے واقعی میرا بھرا واپس نہیں آیا۔ میرے والدین دے گھر دا بوہا بند ہو گیا تے اوہنوں کھولن والے تے انتظار کرن والیاں اکھاں ہن نہیں رہیاں۔