ماواں ٹھنڈیاں چھاواں

یہ اپنی حد سے نکل کر حدود ڈھونڈتی ہے
کہ خاک بار دگر بھی قیود ڈھونڈتی ہے
ابھی ستارہ سا چمکا تھا میری پلکوں پر
کوئی تو شے ہے جو بود و نبودڈھونڈتی ہے
کہنا میں ایہ چاہنا واں کہ اسیں اپنے آپ وچ رہیے یعنی اپنی اوقات وچ۔ ایہ کہ اسیں نہ تے اسماناں دے کناریاں چو ںنکل سکنے آں تے نہ زمین دی حدود چوں’ انج تے اوہی گل اے جو امجد صاحب نے کیتی کہ سب محبت دا پھیلائو اے۔ گل محبت دی آئی تے مینوں یاد آ گیا کہ جدوں میں کالم گھل چکیا تے مینوں خیال آیا کہ مدر ڈے تے وی کجھ لکھنا چاہیدا سی۔ سوشل میڈیا تے مامتا دے جذبیاں وچ ڈبی ہوئی پوسٹاں دی آبشار گردی رہی۔ انج ماں دے حوالے نال جو بے پاں احساس و محسوسات نیں اوہناں نوں زبان دینا ممکن نہیں کہ کدھرے ایہ جذبے میلے نہ ہو جان۔ اک مصرع تے کدی دل و دماغ چوں نکلدا ای نہیں۔ میں تیری خدمت کے قابل جب ہوا تو چل بسی۔ ایک قلق اور ایک محرومی شدت احساس کا پتہ دیتی ہے۔ ہائے ہائے کائنات دے سب توں عظیم تے برگزیدہ پیغمبر محبوب خدا ہوراں دی سوچ ویکھو: مفہوم اے کہ اے کاش میں نماز پڑھ رہیا ہوندا تے میری ماں مینوں پکاردی محمد تے میں نماز توڑ کے جا حاضر ہوندا۔ اوہی جو روایت اے کہ موسیٰ ہن ذرا حساب کتاب نال رہنا کہ ہن تیرے پچھے ماں نہیں۔ ایہ اک عجیب احساس اے جو رہنمائی کردا اے:
میں جہاں کہیں بھی بھٹک گیا
وہیں گرتے گرتے سنبھل گیا
مجھے ٹھوکروں سے پتہ چلا
میرا ہاتھ ہے کسی ہاتھ میں
ایہ گل وی اپنی تھاں ٹھیک اے کہ مدرڈے کیہ ہویا ساڈا تے ہر دن ماں دا دن اے یاں کوئی دن ماں دے بناں نہیں۔ پر فیر وی اک علامت دے طور تے مدرڈے منان وچ کوئی حرج نہیں۔ ماں کوئی وی ہووے تسیں ذرا مرغی دا تجربہ کرو کہ کیویں اوہ اپنے چوزیاں نوں پراں دے تھلے لکا لیندی اے باز تے وی جھپٹ پیندی اے۔ تسیں بلی دے بچیاں دے نیڑے نہیں جا سکدے۔ جو وی میرے کم لفظاں وچ ایہ کہ ماں محبت دی تجسیم اے۔ حضرت انسان دے کول محبت دا سب توں وڈا تجربہ اوہدی ماں دی محبت دا اے تے اللہ نے کہیا کہ اوہ ستر ماواں توں ودھ کے اپنے بندے نال محبت کردا اے۔ میں اک تھاں پڑھیا کہ ماں اوتھے وی نال کھڑی ہوندی اے جتھے قسمت ساتھ چھڈ جاندی اے۔ ساڈی ثقافت وچ ایہ محاورہ رچیا ہویا اے کہ ماواں ٹھنڈیاں چھاواں’ کسے دا شعر یاد آیا:
پتر سولی جا چڑھیا
عیب لکاندی رہ گئی ماں
کسے دا سب توں وڈا نقصاان ہو جاوے تے کہندے نیں کہ اوہدی تے ماں مر گئی۔ حدیث نبویۖ اے کہ ماں دے پیراں تھلے جنت اے۔ ماں دی جھولی ای سب کجھ اے۔ اوہ بچے دا سب توں پہلا مدرسہ اے۔ نپولین نے کہیا سی کہ تسیں مینوں چنگیاں ماواں دیو میں تہانوں چنگی قوم دیواں گا۔ مینوں ایس حوالے نال قاضی حسین احمد یاد آئے کہ اوہناں نے حمیدنظامی ہال وچ تقریر کردے ہوئے کہیا کہ اوہناں توں امریکہ دے تھنک ٹینک نے پچھیا تے میں کہیا کہ پورے یورپ دے کول سگوں کسے دے کول وی عورت دا اک وی رول ماڈل انج دا نہیں جو حضرت فاطمة الزہرہ دے نیڑے نیڑے وی ہووے۔ اوہ ماں جنہے حسن تے حسین نوں جنم دتا۔ اک شعر نجم الحسنین حیدری دا:
ماں سلسلہ خلق ہے عرفاںکا تقدس
ماں سارے زمین زاد نصابوں سے ورا ہے
کامران ناشط کہندے نیں:
اس جہاں سے بھی میرے سر پہ ہے سایہ اس کا
ماں مجھے قبر میں سوئی بھی دعا دیتی ہے
بہت سارے دوستاں نے اپنے شعر لکھ کے اپنی محبت دا اظہار کیتا اے:
محمد علی صابری نے کہیا:
اگرچہ دہر میں سو سو طرح سے آئے غم
حصار ماں کی دعا کا نہ توڑ پائے غم
گلشن عزیز صاحبہ نے بڑا اچھا سوال کیتا کہ کیہ دساں کنہے کنہے ماں توں جتیاں کھادیاں تے نال ای ماں نوں ان ایکشن وکھایا گیا اے کہ اوہ جتی چکے ہوئے اے۔ ایہ سچ اے کہ چنگیاں ماواں اپنیاں دھیاں نوں خاص طور تے گھر گرہستن بنا دیندیاں نیں۔ بچے تے ماواں دے قابو ای آندے نیں تے ماواں اوہناں نوں باپ نوں شکایت کرن دی دھمکی دیندیاں رہندیاں نیں۔ بچیاں تے ماواں بہت ورک کردیاں نیں۔ اوہ گھر دی مرکزیت اے۔ گلشن عزیز نے اک مختصر جہی نظم وی لکھی اے۔ میرے بچپن میں میری ماں،صحن میں مہندی کی باڑ لگاتی تھی، اب جبکہ میرے سر میں چاندی کے تار جھلملا رہے ہیں، تو مہندی کی اس باڑ میں بھی، کونپلیں پھوٹ آتی ہیں، سوچ رہی ہوں کہ اپنے بال رنگوں یا اپنی ہتھیلیاں، پر ایک رخ اور بھی دیکھنا ضروری ہے جس کی طرف
ساڈے باکمال شاعر ارشدمنظور نے کہیا اے:
میںکیہ کر ناں پیراں ہیٹھاں جنت نوں
پتراں نے گھر دوزخ کیتا ہویا اے
اعجاز کنور راجہ دا شعر:
تمام رات میری ماں کے ساتھ ساتھ کنور
کھلے کواڑ میرا انتظار کرتے ہیں
اک ہور شعر یوسف مثالی دا:
ہر اک میں پیار اور دعا بانٹتارہوں
ماں اپنی عادتیں بھی میرے نام کر گئی
٭٭٭

اپنا تبصرہ گھلو